https://acikerisim.bingol.edu.tr/handle/20.500.12898/1378 Institute of Social Sciences 2026-09-10T05:11:47Z https://acikerisim.bingol.edu.tr/handle/20.500.12898/6303 Ekonomik Büyümenin Borsa Temelinde Finansal Gelişmişliğe Etkisi: ARDL Sınır Testi İle Bir Araştırma ÖZ, Ferdi ÖZET: Bu çalışmanın amacı ekonomik büyümenin borsa temelinde finansal gelişmişliğe etkisini araştırmaktır. Ekonomik büyümeyi temsilen Gayrı Safi Yurtiçi Hasılanın logaritması, finansal gelişmişliği temsilen ise Borsa İstanbul fiyat ve hacim değişkenleri kullanılmıştır. GSYH’nin BIST fiyat ve hacmine etkisi belirlenmeye çalışılmıştır. Dolayısıyla toplam iki model oluşturulmuştur. Ekonomik büyümenin finansal gelişmeye etkisini araştırmak için dönem olarak, 2003:1 – 2018:1 dönemine ait çeyreklik veriler ve yöntem olarak ARDL sınır testi kullanılmıştır. Sonuç olarak büyümenin finansal gelişmişliğe etkisinin pozitif ve anlamlı olduğu tespit edilmiştir. Ayrıca Büyümenin borsanın işlem hacmine, fiyatına yaptığından daha fazla etki ettiği belirlenmiştir.; ABSTRACT: The aim of this study is to research the effect of exchange based economic increase into financial development. It was benefitted respectively from the variables of logarithm of national income on behalf of economic increase and from price and capacity variables of Istanbul Stock Exchange (BIST) on behalf of financial development. It was tried to determine the effect of national income to the price and capacity of BIST. Therefore, two models were created in total. To research the effect of economic increase to financial development, the quarterly data of the periods from 2003:1 to 2018:1 were analysed and ARDL bound testing was used as a method. As a result, the effect of growth on financial development was found to be positive and significant. It was also determined that the effect of economic increase plays a more effective role on the exchange capacity than the effect of exchange price. 2019-01-01T00:00:00Z https://acikerisim.bingol.edu.tr/handle/20.500.12898/6302 العودة من الموت الى الحياة الدنيا في القرآن الكريم KHAILANI, Fattah Mamand Qader ملخص: تضمن البحث المعنون ب" العودة من الموت الى الحياة الدنيا في القرآن الكريم" معنى الموت والحياة, وأنهما كوجهي العملة الواحدة، ولايمكن تصور أحدهما دون الآخر في عالمنا الدنيوي، وان الموت لا يساوي العدم، وانما هو وجود من نوع آخر، وإختباء خلف ستار الحياة، وانه متى شاءت القدرة الإلهية فإنه يظهر على المسرح بلا تأخير. وان الانسان خُلق ليبقى، وأن الجسد الترابي مظهر من مظاهر وجوده على هذا الكوكب، وان الأرواح تنتظر دورها لمرحلة ما بعد وجودە على الأرض، فتكتسي جسدا ترابيا، وتدخل ساحة الإختبار ثم يتركها الى عالمها، ولن تعود اذا إجتازت حاجز البرزخ، الا بمعجزة من خالق الكون. وان ما جاء في القرآن الكريم من قصص العودة كانت معجزة إلهية هدفها إثبات عقيدة البعث والنشور، لإنها المحور الرئيسي لدعوة الأنبياء ا ولرسل عليهم السلام، بالإضافة الی توحيده سبحانه. وذكر قصص العودة من معجزات القرآن، و دليل صدق رسالة سيدنا محمد عليه أفضل الصلاة وأ زكى التسليم; ÖZET: "Kuran'ı Kerimde Ölümden Dünyevi Yaşama Dönüş" adlı bu çalışma, hayat ve ölümün anlamını içermektedir. Bu ikisi, adeta bir madalyonun iki yüzü gibidir. Dünya hayatında birini diğerinden bağımsız tasavvur etmek mümkün değildir. Ölüm yokluğun eşiti değildir. Bilakis varlığın diğer bir biçimi olup hayat perdesinin arkasından gizlenmektir. İlahi kudret irade ettiğinde hiç geçikmeksizin hayat sahnesine çıkar. İnsanoğlu, sonsuzluk için yaratıldı. Topraktan yaratılan bedeni ise yeryüzündeki varlığının göstergelerindendir. Ruh ise yeryüzündeki varlık sürecindeki rolünü beklemekte, topraktan bir bedene yerleşmektedir. Başka bir aleme geçmek üzere imtihan alanına girmektedir. Kainatın yaratıcısının bir mucizesi olmaksızın berzah perdesi kapandıktan sonra bir daha dünyaya dönmememktedir. Kur'ân'ı-Kerim'de dünyaya dönüş kıssaları ise ilahi birer mucize olup yeniden dirilme inancını ispatı hedeflemektedir, Çünkü bu, tevhit inancına ek olarak peygamberlerin davetinin ana merkezini oluşturmaktadır. Dünyaya yeniden dönüş, aynı zamanda Kur'ân'ın mucizelerinden ve Hz. Peygamber'in nübüvetinin doğruluğunun delillerinden birisidir.; ABSTRACT: My research is entitled "Return from Death to the Life of the World in the Noble Quran" includes the meaning of death and life, and that they are like the two sides of the same coin, and the perception of one without the other does not lie in our worldly mind, and that death does not mean nonexistence, but rather is a presence of another type, and hiding behind the guise of life, and that whenever the Divine Power desires, it appears on the stage without delay. The human was created to remain and manifested in this body to the appearance of his presence on this planet, and that spirits are waiting for their role on the stage of their existence on the earth. So, they will be covered with these bodies, for entering the test yard and then will leave to their world, and they will not return if they pass the isthmus barrier, except by a miracle from the Creator of the universe. And that what was mentioned in the Noble Qur'an from the stories of return was a miracle, the gift aimed at proving the doctrine of resurrection The mentioned stories of return from the death are miracles of the Qur'an, and the evidence for the sincerity of the message of our Prophet Muhammad, God blessings and peace upon him. 2020-01-01T00:00:00Z https://acikerisim.bingol.edu.tr/handle/20.500.12898/6286 Orientalism in Tamburlaine The Great and Anglo - Ottoman Relations in Elizabethan Era ARPA, Halil İbrahim ABSTRACT: Christopher Marlowe is accepted as the second most crucial artist in Renaissance period after William Shakespeare. Orientalism was in sight of diplomacy, policy and theatre in the extent of time when England was under Spanish threat and tried to find an ally who was powerful enough against rivals and enemies of England. Even if, England won the battle against Philip II without help of Ottoman, Tamburlaine the Great was written after that war and it is meant in the play that Turks are not infinitely trustworthy and mighty because of their early biggest defeat against Timur. Apart from his style and unique literary language, there is another point that calls attention to way of communication between the Kingdom and public of the period when reign of Queen Elizabeth shares nearly the same time with her contemporary Ottoman Sultan: Murad III. While in today‘s world impression management is handled by media, the period was the time of theatre as the most crucial communication tool. The first formal diplomatic relation was found in their ruling times which brought along also fear and anxiety to society of England. In this respect, because the fear which had appeared since conquest of Istanbul and increased after rising period of the Empire with Sultan Suleiman, that fear was tried to be eliminated by theatre plays and hidden codes in these plays. Christopher Marlowe is only one of the artists who adopted such a duty. His young age, conditions of the period when Tamburlaine the Great is written, his resources, reasons and claims of being a spy are the primary sources behind this study. Not only encoded messages are indirectly send to Ottoman Empire by ―refraction of history or historical refraction‖ through Tamerlane, but also with his orientalist discourse while narrating weakness of Bajazid and so-called false prophet of Islam, it is symbolized on the stage that the fears are in vain because the empire is not mighty and invincible enough. For this reason, the new born relation should not be feared because it does not mean surrender but a precaution against Spain and other enemies. The first diplomatic relation of England of Elizabethan Era in the East with a Muslim Empire was likely the biggest step through being ―the empire on which the sun never sets‖ (which was used for Spain before) whose size became larger than any other empire in history. Consequently, Tamburlaine the Great of Christopher Marlowe is examined in light of his orientalist discourse and Anglo-Ottoman relations. And, eventually it is deduced that however the playwright narrates Timur and Bajazid, he referered to events of his lifetime by ―historical refraction‖ and so, possibility of a new critical reading of the play comes to the fore.; ÖZET: 1564 yılında İngiltere‘de dünyaya gelen Christopher Marlowe Rönesans döneminin Shakespeare‘den sonraki en önemli sanatçısı olarak kabul görmektedir. Bu dönem, Şarkiyatçılığın, İspanya Krallığı‘nın tehdidi altında olan Britanya‘nın kendinden ve İspanya Krallığından daha güçlü bir imparatorlukla diplomatik ilişkiler kurmaya çalışması hasebiyle daha çok siyasi ve politik alanda hissedildiği bir dönem olmuştur. Her ne kadar İngilizler, İspanyolları Osmanlı‘nın yardımı olmadan yense de; bu olay eserin yazılışından sonra meydana gelmiş ve eserde, henüz yenilgiye uğramamış Osmanlı İmparatorluğunun Timur tarafından yenilmesi, Elizabeth döneminde zaferleriyle nam salmış bu imparatorluğun devrin bir diğer süper gücü Habsburg‘lara karşı olası bir ittifak için sonsuz güvenirlilikte yahut güçte olmadığı vurgulanmaktadır. Fatih Sultan Mehmed‘in İstanbul‘u fethetmesiyle başlayan Batıdaki Osmanlı realitesi, Kanuni Sultan Süleyman ile ivme kazanmış ve tüm bu süreçte Türklerle ilgili çeşitli konular üzerinden tiyatro eserleri kaleme alınmıştır. Ancak İngilizlerin Türklerle ilk diplomatik teması Kraliçe Elizabeth döneminde gerçekleşebilmiştir. Bu süreçte, Sultan III. Murad ile mektup yoluyla ilk resmi temaslar kurulmuş ve İspanya Krallığı‘na karşı işbirliği zemini aranmıştır. Batıda adeta korkuyla eşleşmiş olan Osmanlı İmparatorluğu ile kurulan ilişki İngiliz halkında endişe uyandırmıştır. Günümüzde yöneten ve yönetilen arasındaki en önemli iletişim aracı olan medyanın görevini Rönesans döneminde tiyatro görmekteydi ve İngiliz hükümeti bu endişeye tiyatro aracılığıyla cevap vermek için Chirstopher Marlowe‘u görevlendirmişti. Yazarın bu görev için seçmiş olduğu başlık ise bu tezin de konusu olan Tamburlaine the Great idi. Bu çalışmada Marlowe‘ un Tamburlaine the Great adlı eseri kimi zaman gizliden kimi zaman aşikâr bir şekilde verilen Şarkiyatçılık mesajları bağlamında incelenmiş, böyle bir eserin o dönemde niçin, nasıl ve hangi amaçlarla yazıldığı hususuna cevap aranmıştır. Kullanılan tarihsel yanılsama yoluyla Timurlenk üzerinden Osmanlı‘ya inceden inceye mesajlar verilmiş, yazarın Yıldırım Beyazıd‘ı ve İslam dinini tasvir ederken kullandığı şarkiyatçı söylem çerçevesinde tiyatro izleyicilerine bu imparatorluğa karşı duyulan korkunun yersiz olduğu, Timur‘un Beyazıt‘ı yenişi üzerindense yenilmez bir imparatorluk olmadığı vurgulanmaktadır. Dolayısıyla, bu yeni diplomatik ilişki korkuyla yahut endişeyle karşılanmamalı çünkü bu ittifak Osmanlı‘ya boyun eğmekten çok, İspanyollara karşı bir önlem ve yeni bir ticari pazar olarak değerlendirilmelidir. Elizabeth dönemi İngiltere‘sinin doğudaki bu ilk diplomatik ilişkisi ileride güneş batmayan imparatorluk olma yolundaki ilk adımlardan belki de en büyüğü olmuştur. Sonuç olarak, Christopher Marlowe‘un Tamburlaine the Great adlı eseri yazarın şarkiyatçı söylemi ve yazıldığı dönemdeki Osmanlı-İngiliz ilişkileri açısından incelenmiştir. Neticede, her ne kadar eser Timur ve Yıldırım Beyazıd‘ı karşı karşıya getiren Ankara Savaşı üzerine kurgulansa da, ―tarihsel yanılsama‖ yoluyla yazarın; yaşadığı dönemin olaylarına atıfta bulunduğu görülmüş ve yeni bir eleştirel bakış ihtimali gündeme gelmiştir. 2016-01-01T00:00:00Z https://acikerisim.bingol.edu.tr/handle/20.500.12898/6285 The Intertextual Relationships Between The Works of Albert Camus and Yusuf Atılgan GÜVEN, Hazar Faruk ABSTRACT: Intertexuality, claimed to have been introduced by Bulgarian-French philosopher and literature critic Julia Kristeva, is a term which maintains that it is unlikely for any work not to be affected by the same kind of work written before. Since it is natural to have an interaction between authors, the authors can make reference to the worldview, philosophy and style of the different authors. With intertextuality, especially espoused by postmodern literary movement, the writers give the readers the opportunity to be conscious throughout the work and have different feelings within it by dynamizing their works. Written many articles and books on this term introduced in the mid of the 20. century, the attention has been drawn to the interaction from each other and different works of authors. Intertexuality encountered in the works of Yusuf Atılgan, one of the most important post-republic Turkish writers, is noteworthy. Yusuf Atılgan’s works contain similar features to Algerian-French writer Albert Camus’s works in terms of theme and topics. Existentialist themes like social alienation, religious alienation, isolation, non-communication and indifference in Camus’s works can be seen also in the works of Yusuf Atılgan. Absurdism, grounded after WWI and originated from Existentialism, gaining acceleration following the WWII has begun to maintain the idea that the life is absurd after the destruction and deaths which these two world wars caused the world witnessed. People migrating from rural areas to cities to find an occupation and not being able to adapt to the city life in a rapidly urbanizing world especially following the Industrial Revolution, have been subject to the literature. It is also regarded as a movement about all the human beings in general like intellectual characters question this absurdism and alienate from society in Camus and Atılgan’s works. It is claimed that Atılgan has been influenced by Camus’s philosophy of absurdism. For instance, Atılgan’s The Wanderer’s protagonist, C’s worldview and lifestyle like social alienation, isolation, non-communication and indiffrence show parallelism with Meursault’s lifestyle in Camus’s The Stranger. In our study, the works of these two writers have been compared in terms of intertextuality.; ÖZET: Bulgar asıllı Fransız filozof ve edebiyat eleştirmeni Julia Kristeva tarafından ortaya atıldığı iddia edilen metinlerarasılık, herhangi bir eserin daha önce yazılan aynı tür bir eserden etkilenmemesinin imkânsız olduğunu savunan bir kavramdır. Yazarlar arası etkileşim doğal bir süreç olduğundan yazarlar farklı yazarların felsefelerine, eserlerine ya da dünya görüşüne göndermeler yapabilirler. Özellikle post-modern edebiyatın savunduğu metinlerarasılık yöntemiyle yazarlar eserlerine dinamizm katmak suretiyle okuyucunun eser boyunca zinde kalmasını sağlar ve okuyucuya eser içerisinde farklı yolculuklara çıkma imkânı verir. 20. Yüzyılın ikinci yarısında ortaya atılan bu kavram üzerine birçok makale ve kitap yazılarak yazarların bir birlerinden ve farklı eserlerden etkileşimlerine dikkat çekilmiştir. Cumhuriyet sonrasının en önemli Türk yazarlarından biri olan Yusuf Atılgan’ın eserlerinde görülen metinlerarasılık oldukça ilgi çekicidir. Yusuf Atılgan’ın eserleri konu ve tema bakımından Cezayir doğumlu Fransız yazar Albert Camus’nun eserleriyle benzer özellikler taşır. Camus’nun eserlerinde görülen topluma yabancılaşma, dine yabancılaşma, yalnızlık, iletişimsizlik ve kayıtsızlık gibi varoluşçu temalar Atılgan’ın eserlerinde de görülür. Birinci dünya savaşından sonra temelleri atılan ve kökenini Varoluşçuluk’tan alan absürdizm, İkinci Dünya Savaşından sonra ivme kazanarak dünyanın tanık olduğu iki dünya savaşının yol açtığı yıkım ve ölümlerin ardından hayatın saçma olduğu görüşünü savunmaya başlar. Özellikle sanayi devriminden sonra hızlı bir şekilde kentleşen dünyada iş bulabilmek ve hayatta kalabilmek için kırsaldan kente göç eden ve bu kent yaşamına uyum sağlayamayan insanlar edebiyatın konusu olmuştur. Camus ve Atılgan’ın eserlerinde görülen entellektüel karakterlerin de bu absürdizmi sorgulayışı ve buna binaen topluma yabancılaşmaları gibi genel olarak tüm insanları konu alan bir akım olarak da görülmektedir. Atılgan’ın Fransız yazar Camus’nun absürdizm felsefesinden etkilendiği iddia edilir. Örnek olarak Atılgan’ın Aylak Adam’ının başkahramanı C’nin dünya görüşü ve hayat tarzı; topluma yabancılaşma, yalnızlık, iletişimsizlik ve kayıtsızlık gibi özellikler Camus’nun Yabancı romanındaki Meursault’un hayat tarzıyla paralellik göstermektedir. Çalışmamızda bu iki yazarın eserleri metinlerarasılık açısından karşılaştırılmaktadır. 2016-01-01T00:00:00Z