Nȃzik el-Melȃike'nin Şiirlerinde Kimlik Arayışı

Abstract

ÖZET: Araştırmacıların üç bölümde açıklamaya çalıştığı Nâzik el-Melâike Çağdaş Arap Şiirine öncülük eden büyük ve önemli bir isimdir. Tanımlanması zor bir kişilik olup araştırmacılar kendisi hakkında bir insan, şair ve bir eleştirmen olarak yazmayı tercih ederler. Nâzik, sevgilisini hayat dolu, vaaz ve yumuşaklık belirtilerinden uzak bir şekilde tanımlayıp onu motive eden muhtemelen sevgilisine olan öfke ve isyanı, akut psikolojik krizinin ve duygusal yoksulluğun bir yansımasıdır. Nâzik, eğitme ve öğretmenin yanı sıra kadın için adalet ve hak da talep etmektedir. Kadının hakkı yalnızca çocuk doğurmak olmuştu, bu sebepten dolayı bu gerçekliğin farkında olan bir neslin yaratılmabilmesi için spesifik bir eğitime ihtiyaç duyuyordu. Nazik, duygularını, üzgün ve kasvetli ruhunda derin etkiler bırakan, acı çekmesine, psikolojik ve ruhsal depresona sebep olan bir sürgüne gönderilir. Bu kasvetli dış görünüşü gençliği boyunca sürdü ve kendisini bir gölge gibi takip eden yalnızlık duygusu, inziva ve kederden acı çekmeye devam etti. Yabancılaşmaya, inzivaya ve yalnızlığına karşı isyan etmiş etmiştir. Ulusal konularda onurlu bir duruş sergiledi çünkü sömürge egemenliği, her türlü baskı zulüm, açlık, evsizliği her boyutu ile yaşamış olan Arap vatanının bir kızıydı. İngiliz sömürgeciliği ve ulusunun açlığı karşısında gösterdiği kahramansı duruşu anavatanından çıkarılmasına sebep olmuştur. Arap eleştirmenler ve araştırmacıların tamamı, 1947'de Arap şiirinin modernizasyonu ve geliştirilmesinde Nâzik el-Melâike’nin ilk öncü role sahip olduğu konusunda mutabık olup bunun ritmik şiirin yenilenmesine liderlik ettiğini oybirliğiyle kabul etmişlerdir. Şair, Serbest Nazım olarak adlandırılan çağdaş Arap şiirinin gelişiminde önemli bir etkiye sahiptir. Nâzik el-Melâike önemli kültürler tarafından biliniyordu. Onu, karamsar Alman filozof Schopenhauer’e yakın kılan ailesinin başarısı üzerinde önemli bir etkisi vardır. Toplumdan uzaklaşmaya ve yabancılaşmaya başlamıştı. Ruhu, onu 1947-1957 yılları arasında hayat, ölüm, kader ve gerçekler ile ilgili zor sorular ile yüzleştiriyor ateizm ve korkunç şüpheler arasında 1957’de tasaffuva başladı ve hayatını kaybedinceye kadar devam etti. Nâzik el-Melâike’nin üzüntü fenomeni, şairin şiirlerinde birçok farklı anlamda (ölüm, depresyon, keder ve korku) kullanılmış ve bunların tamamı şiirlerindeki kederin doğasını göstermektedir.

ABSTRACT: Through three chapters, the researcher tried to explain that Nazik al-Malaika is a great and pioneer name in the Arabic contemporary poetical scene, and she is greater than that can be defined and she still appeals the researchers to write about her: (a human being, poet and citric). Nazik pictured and embodied the trait of her ideal full of vitality, motion and activity lover away of shows of advice and valediction, and perhaps the thing that excited her is the trait of ire and rebellion which existed in the ideal lover and which was a reflection of her acute psychological crises and her sympathetic deprivation. Nazik called for equity of women, giving her rights and demand to teach and educate them. But the value of the woman just through procreation children and the limited education that is specified of creation of a generation aware of his reality. Nazik underwent many exiles that caused the pain, depression and psychological and spiritual anguishes which afterwards caused a reflection on her feeling and her depressed and sad psychiatry, and this pessimistic look remained accompanying her throughout her youth days and she remained undergoing a sense of loneness and remoteness accompanied her as the shadow, and she rebelled and made the loneness and remoteness her mate in her expatriation. She stood from the national question an honorable attitude, because she feels that she is one of the people of the Arab homeland which suffered severest kinds of oppression, tyranny, hunger, vagrancy and banishment by the imperialistic occupation, and also her attitude of occupation of Iraq by British colonialism and starving its people, where she stood a heroic stance facing the colonialism until she was banished abroad. The Arab critics and researchers admitted unanimously that Nazik al-Malaika has the first pioneer role in modernization and development of the Arabic poetry, and this leadership was recorded for her in 1947, and surely it is the leadership of renewal of the rhythmic poem. And the poet has a great impress in developing the Arabic modern poetry to become that is called (the free poetry). Also Nazik al-Malaika was known by a wide culture, the home and family had the great influence in gaining it that made her the application on reading the philosophical heritage which brought her closer to the German pessimistic philosopher (Schopenhauer) and she retired the society and fled to a spiritual exile that put her off the difficult existence questions about the life, death and destiny, and their reality in "the atheism and the outrageous doubting" between the years (1948- 1957), and therefore she started sticking by her Sufism until the mercy of The Great God reached her and became silent in 1957. Also the phenomenon of grief embodied in the poetry of Nazik al-Malaika, so the word (the grief) denoted by her to various meanings through using it by the poet in her poems, such as (the death, the depression, the sorrow and the fear), all of them indicate the impression of the Greif in the poem by her.